Gençliğimde hep uzaktan bakardım ona. Platonik bir aşktı benimkisi. Bir heves, bir nefes.

O da hep davetkârdı. Sevmek istedim; ona ulaşmak. Ama şartlar hep uzak durmamı gerektirdi. Hep göz hapsindeydim. Bunu yapamazdım, bağlanamazdım. Maazallah neler gelirdi başıma. Ama çoğu insan yapıyordu bunu. Benim günahım neydi? Nedendi bana bu yasak? Haksızlıktı…

Bu başkaldırışlarla cesaretimi toplayıp tanıştım onunla. Aslında çok da hoş bir tanışma değildi. İnsanın nefesini kesen, ciğerlerini yakan, beynini döndüren bir buluşmaydı bu. Hiç düşündüğüm gibi değildi. Hayal kırıklığına uğradım. Ama düşünmeden de edemiyordum artık. Bir kere girmişti kanıma. Bir fırsatını bulup yine buluşmayı düşler oldum. Nerede, ne zaman diye fırsat kollar oldum. Sevgisi içimde günden güne büyür oldu. Sığdıramadım bu isteği beynime. Ne olursa olsun deyip, her şeyi göze alarak “ben de varım” dedim. Böylece başlamış oldu bizim sevdamız. Yıllarca sürdü. Alışınca seneler geçirdik birlikte. Dostum, yoldaşım, arkadaşım oldu. İyi günümde de, kötü günümde de. Neşeyle de içerken, hüzünle de. Bir nefes kadar yakın oldu bana. Hep yanımdaydı. Dost göründü hep, ama nereden bileyim düşman olduğunu. O kadar sinsiymiş ki, beni içten içe yıktığını bilemedim. Herkesi yok ettiği gibi beni de yok etmeye çalıştığını. Bu bağlılıktan kurtaramadım kendimi uzun süre. Sonra bir gün taşıyamayacağım kadar ağır gelmeye başladı bana. “Yeter artık” dedim. Ve bitti…

 Uzun, çok uzun zaman ayrı kaldık. Hiç aklımdan geçirmedim, düşünmedim bile. Artık daha iyiydim. Mutluydum da. Ama yaşamın yükü taşıyamayacağım kadar ağır gelmeye başladığında, dibe vurduğumda bir akşam boş bir anımda o geldi aklıma. Kimseler yokken yanımda. Kimsesizken, çaresizken. Onu andım, ona koştum; o da bana. Ne kadar da özlemişim. Sanki hiç ayrılmamışız gibi, sanki dün ayrılmışız gibi. Yine içimi kapladı. Yine başımı döndürdü. Ciğerlerimi yaktı yine. Kokusu tüm bedenime sindi. Ne kadar da zayıfmışım ona karşı. Hasret giderdik hemencecik. Geçen yılların, yılların alıp götürdüklerini konuştuk sessizlik içinde. Sonra işte…

Hala birlikteyiz. Ama bana zarar veriyor biliyorum. O yine eskisi gibi, hiç değişmemiş. Bunu fark ettiğimde çok geçti artık. Ama hiçbir şey için geç değildir. O’na karşı koyacağım, ondan uzaklaşacağım; uzaklaşmalıyım. Beni yok ediyor, ciğerlerimi yakıyor. Beni ben olmaktan çıkarıp zayıf kılıyor, iradesizleştirip kendine bağlıyor.

Yavaş yavaş ondan gitme vakti geldi. Bunu çok istiyorum, yok olsun hayatımdan istiyorum beni yok etmeden. Temiz yarınlara, temiz dünyalara yürümek istiyorum onsuz.

Lanet olası SİGARA, senin dostluğundan ne köy olur ne kasaba. Seni boşuyorum artık.

BOŞ OL, BOŞ OL, BOŞ OL…

Haydi! Siz de bana katılın…

 
 Bu günün birde yarını var
Mutluyduk belki, bu güne kadar
Duman içinde geçiyor yıllar
Hastalanınca Yola çıkar pişmanlıklar

Alışkanlık betermiş hepsinden
Korkuyorum her biten paketten
Kopmalıyız iş işten geçmeden

Ateşini de, külünü de, tütününü de al
Gidiyorum ben, sen kendinle baş başa kal