Hani sabah kalktiginizda kizarmis ekmegin kokusu gelir burnunuza, çayin fokurdadigini duyarsiniz, Sucuklu yumurtanin kokusu, beyaz peynirin, zeytinin ve reçelin kokusu mutfaga yaklastikça daha belirgin hale gelir. Mutfaktan içeriye girdiginizde bayramda seker almis çocuklar gibi sevnirsiniz bir anda. Bunca koku içerisinde emegin kokusunu duymadan kendinizi birakirsiniz sandelyeye. Agzinizi sapirtarak kahvaltinin tadini çikarirsiniz, sucuklu yumurtanin biraz tuzlu oldugundan yakinirsiniz, çayin demi tam olmamistir onun için homurdanirsiniz. Çilek reçelini pek sevmediginizi, neden visne reçeli olmadiginizi agzinizdaki lokmalarla sorgularsiniz. Ne zaman tika basa doydarsaniz ancak o zaman akliniza gelir eline saglik demek, oda akliniza gelirse ve gazetenizi alip yada televizyonun karsisina geçtikten sonra. Dedimya bunca güzel yemek kokusunun arasinada emegin kokusunu duymassiniz. Oysa o güzel masa için birileri sizden önce uyanmistir, o kadar isi sanki evdeki hirsizmis gibi sizi uyandirmak korkusuyla yapmistir, ne zaman hersey hazir oldugunda kapilari açip sizi kokularla karsilamistir. Nedense emegin kokusu hiç hissetmessiniz.

Üstünüzü bile çikarmadan yemek masasina kosarsiniz, aciktiginizda ne yerseniz yiyin o kadar tatli ve güzel olmusturki, ne tuzu fazla, ne sosu, ne salata yokmus masada, ne çatalin biçagin yeri yanlis. Ne ekmek yeterince taze degil, ne pilav lapa olmus, nede papatesler pismemis. Etler istediginiz gibi pismemis, soganlar yeterince ince dogranmamis, acisi istediginiz gibi olmamis. Kim takar bir an önce mideyi doldurmalisin, ne zamanki açlik hissi gitneye baslar o zaman gözlerin açilir, damak zevkin yerine geçer, burnun koku almaya baslar. Ama yinede ne olursa olsun emegin kokusunu duymassin.

Layikiyla hazirlanmis bir sofra. Çorbadan, zeytinyagliya, et çesitleri, salata, pilav. Bardaklar yerli yerinde, kasik çatal biçak usulüne göre yerlestirilmis. Masa güzellessin diye bir demet çiçekle süslenmis, sarap sevdiginiz derecede sogutulmus, misafir bardaklari çikarilmis. Kus sütü bile eksik degil. Sevdiginiz müzik çaliyor isiklar yariya indrilmis. Aksam yemegi için her sey hazir. Ama eve tok gelmissiniz. Mecburen masaya oturacaksiniz, çatali kasigi, biçagi yemeklere daldirirken hatta sarabinizi yudumlarken agzinizin yarisi açilmayacak. Onca güzel yemek ve çiçeklerin kokusundan emegin kokusunu yine duymayacaksiniz.

Yorgunluktan kolunuzu kaldiracak haliniz yok, ise bakin o gün en çok sevdiginiz yemek sizin için hazirlanmis. Birakin yemek yemeyi, bir bardak su içecek gücünüz bile kalmamis. En sevdiginiz yemek, sevdiginiz gibi salata, pilav tam istediginiz gibi. Soguk su hazir, buz konulmus, iki bardak birinde su digeri raki doldurulmayi bekliyor. Rakinin kokusundan emegin kokusunu nasil duyar insan ?

Agzinizin tadini bilirsiniz elbet, her damagin tad alma duygusu farklidir. Kimi kurufasülye yediginde mutlu olur, kimi kus sütüyle. Kimi bir tost ile doyar, kimi bir koyunu yese doymaz. Kimi salatayi sirkeli sever, kimi sirkesiz. Kimi aci sever yemegini, kimi aciyi diline dokunduramaz. Yemek, yemek bir sanattir ama yemegi masaya koymak emek ister. Yemegin kokusunu duymadan, emegin kokusunu alamiyorsaniz, ne yediginiz yemek yemektir, nede karniniz doyacaktir. Yapilan sadece iskembeyi doldurmak olacaktir. Emegin kokusunu yemeginizin kokusuna karistirin ki hem karniniz hemde gönlünüz doysun.

Hosca, dostca ve sevgiyle kalin.